حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الشِّغَارِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ عَامَّةِ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ يَرَوْنَ نِكَاحَ الشِّغَارِ . وَالشِّغَارُ أَنْ يُزَوِّجَ الرَّجُلُ ابْنَتَهُ عَلَى أَنْ يُزَوِّجَهُ الآخَرُ ابْنَتَهُ أَوْ أُخْتَهُ وَلاَ صَدَاقَ بَيْنَهُمَا . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ نِكَاحُ الشِّغَارِ مَفْسُوخٌ وَلاَ يَحِلُّ وَإِنْ جُعِلَ لَهُمَا صَدَاقًا . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَرُوِيَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ أَنَّهُ قَالَ يُقَرَّانِ عَلَى نِكَاحِهِمَا وَيُجْعَلُ لَهُمَا صَدَاقُ الْمِثْلِ . وَهُوَ قَوْلُ أَهْلِ الْكُوفَةِ .
Бизга Ишоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: бизга Молик ривоят қилди, у Нофидан, у Ибн Умардан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шиғордан қайтардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Умумий илм аҳли бунинг бўйича амал қиладилар, улар шиғор никоҳини жоиз кўрмайдилар. Шиғор — киши ўз қизини, бошқаси унга ўз қизини ёки синглисини никоҳлаб бериши шарти билан, ўрталарида маҳр бўлмаган ҳолда никоҳлаб беришидир. Баъзи илм аҳли деди: шиғор никоҳи бузилади ва ҳалол бўлмайди, гарчи уларга маҳр белгиланган бўлса ҳам. Бу Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Ато ибн Абу Рабоҳдан ривоят қилинишича, у: «Улар ўз никоҳларида қолдирилади ва уларга мислининг маҳри (маҳри мисл) белгиланади,» деган. Бу Куфа аҳлининг сўзидир.