باب مَا جَاءَ فِي النَّهْىِ عَنْ نِكَاحِ الشِّغَار
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي الشَّوَارِبِ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، وَهُوَ الطَّوِيلُ قَالَ حَدَّثَ الْحَسَنُ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ جَلَبَ وَلاَ جَنَبَ وَلاَ شِغَارَ فِي الإِسْلاَمِ وَمَنِ انْتَهَبَ نُهْبَةً فَلَيْسَ مِنَّا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَأَبِي رَيْحَانَةَ وَابْنِ عُمَرَ وَجَابِرٍ وَمُعَاوِيَةَ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَوَائِلِ بْنِ حُجْرٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулмалик ибн Абуш-Шавориб ривоят қилди, у деди: бизга Бишр ибнул-Муфаззал ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд — у ат-Тавийлдир — ривоят қилди, у деди: ал-Ҳасан ривоят қилди, у Имрон ибн Ҳусайндан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Исломда жалаб йўқ, жанаб йўқ ва шиғор йўқ. Ким бирор нарсани талаб қилиб (зўрлик билан) таласа, у биздан эмас,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. (Термизий) деди: бу бобда Анас, Абу Райҳона, Ибн Умар, Жобир, Муовия, Абу Ҳурайра ва Воил ибн Ҳужрдан ҳам (ривоят) бор.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الشِّغَارِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ عَامَّةِ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ يَرَوْنَ نِكَاحَ الشِّغَارِ . وَالشِّغَارُ أَنْ يُزَوِّجَ الرَّجُلُ ابْنَتَهُ عَلَى أَنْ يُزَوِّجَهُ الآخَرُ ابْنَتَهُ أَوْ أُخْتَهُ وَلاَ صَدَاقَ بَيْنَهُمَا . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ نِكَاحُ الشِّغَارِ مَفْسُوخٌ وَلاَ يَحِلُّ وَإِنْ جُعِلَ لَهُمَا صَدَاقًا . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَرُوِيَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ أَنَّهُ قَالَ يُقَرَّانِ عَلَى نِكَاحِهِمَا وَيُجْعَلُ لَهُمَا صَدَاقُ الْمِثْلِ . وَهُوَ قَوْلُ أَهْلِ الْكُوفَةِ .
Бизга Ишоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: бизга Молик ривоят қилди, у Нофидан, у Ибн Умардан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шиғордан қайтардилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Умумий илм аҳли бунинг бўйича амал қиладилар, улар шиғор никоҳини жоиз кўрмайдилар. Шиғор — киши ўз қизини, бошқаси унга ўз қизини ёки синглисини никоҳлаб бериши шарти билан, ўрталарида маҳр бўлмаган ҳолда никоҳлаб беришидир. Баъзи илм аҳли деди: шиғор никоҳи бузилади ва ҳалол бўлмайди, гарчи уларга маҳр белгиланган бўлса ҳам. Бу Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Ато ибн Абу Рабоҳдан ривоят қилинишича, у: «Улар ўз никоҳларида қолдирилади ва уларга мислининг маҳри (маҳри мисл) белгиланади,» деган. Бу Куфа аҳлининг сўзидир.