حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ دَبَّرَ غُلاَمًا لَهُ فَمَاتَ وَلَمْ يَتْرُكْ مَالاً غَيْرَهُ فَبَاعَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَاشْتَرَاهُ نُعَيْمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ النَّحَّامِ . قَالَ جَابِرٌ عَبْدًا قِبْطِيًّا مَاتَ عَامَ الأَوَّلِ فِي إِمَارَةِ ابْنِ الزُّبَيْرِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ لَمْ يَرَوْا بِبَيْعِ الْمُدَبَّرِ بَأْسًا . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَكَرِهَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ بَيْعَ الْمُدَبَّرِ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَمَالِكٍ وَالأَوْزَاعِيِّ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна, Амр ибн Динордан, у Жобирдан (ривоят қилдики), ансорлардан бир киши ўз қулини мудаббар қилган (яъни ўлимидан кейин озод бўлишини васият қилган) эди. Сўнг у вафот этди ва ўша қулдан бошқа ҳеч қандай мол қолдирмади. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни сотдилар, Нуъайм ибн Абдуллаҳ ибн ан-Наҳҳом эса уни сотиб олди. Жобир деди: У Ибн Зубайрнинг амирлиги даврида биринчи йили вафот этган қибтий бир қул эди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир ва у Жобир ибн Абдуллаҳдан бир неча йўл билан ривоят қилинган. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқаларидан бўлган баъзи илм аҳли ҳузурида амал шу ҳадис устидадир; улар мудаббарни сотишда зарар кўрмаганлар. Бу Шофеий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқаларидан бўлган бир қавм эса мудаббарни сотишни макруҳ кўрганлар. Бу Суфён ас-Саврий, Молик ва ал-Авзоийнинг сўзидир.