حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، بِإِسْنَادِهِ نَحْوَ حَدِيثِ مَالِكٍ بِمَعْنَاهُ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي بَكْرَةَ وَعُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبِي سَعِيدٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَجَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ وَهَزَّالٍ وَبُرَيْدَةَ وَسَلَمَةَ بْنِ الْمُحَبِّقِ وَأَبِي بَرْزَةَ وَعِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَهَكَذَا رَوَى مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَمَعْمَرٌ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . وَرَوَوْا بِهَذَا الإِسْنَادِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " إِذَا زَنَتِ الأَمَةُ فَاجْلِدُوهَا فَإِنْ زَنَتْ فِي الرَّابِعَةِ فَبِيعُوهَا وَلَوْ بِضَفِيرٍ " . وَرَوَى سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ وَشِبْلٍ قَالُوا كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . هَكَذَا رَوَى ابْنُ عُيَيْنَةَ الْحَدِيثَيْنِ جَمِيعًا عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ وَشِبْلٍ وَحَدِيثُ ابْنِ عُيَيْنَةَ وَهَمٌ وَهِمَ فِيهِ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ أَدْخَلَ حَدِيثًا فِي حَدِيثٍ . وَالصَّحِيحُ مَا رَوَى مُحَمَّدُ بْنُ الْوَلِيدِ الزُّبَيْدِيُّ وَيُونُسُ بْنُ يَزِيدَ وَابْنُ أَخِي الزُّهْرِيِّ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا زَنَتِ الأَمَةُ فَاجْلِدُوهَا " . وَالزُّهْرِيُّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ شِبْلِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ الأَوْسِيِّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا زَنَتِ الأَمَةُ " . وَهَذَا الصَّحِيحُ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ . - وَشِبْلُ بْنُ خَالِدٍ لَمْ يُدْرِكِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم إِنَّمَا رَوَى شِبْلٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ الأَوْسِيِّ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهَذَا الصَّحِيحُ وَحَدِيثُ ابْنِ عُيَيْنَةَ غَيْرُ مَحْفُوظٍ وَرُوِيَ عَنْهُ أَنَّهُ قَالَ شِبْلُ بْنُ حَامِدٍ وَهُوَ خَطَأٌ إِنَّمَا هُوَ شِبْلُ بْنُ خَالِدٍ وَيُقَالُ أَيْضًا شِبْلُ بْنُ خُلَيْدٍ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга ал-Лайс, Ибн Шиҳобдан, унинг исноди билан Моликнинг ҳадиси каби ва унинг маъносида (ривоят қилди). У деди: Бу бобда Абу Бакра, Убода ибн ас-Сомит, Абу Ҳурайра, Абу Саид, Ибн Аббос, Жобир ибн Самура, Ҳаззол, Бурайда, Салама ибн ал-Муҳаббиқ, Абу Барза ва Имрон ибн Ҳусайнлардан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холиднинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Молик ибн Анас, Маъмар ва бошқа бир нечтаси аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утбадан, у Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холиддан, улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шу тарзда ривоят қилишган. Ва улар шу иснод билан Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан у зотнинг шундай деганларини ривоят қилишган: «Чўри зино қилса, уни дарра уринглар. Агар тўртинчи марта зино қилса, уни бир тутам (арзимас нарса) баҳосига бўлса-да сотинг.» Суфён ибн Уяйна эса аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳдан, у Абу Ҳурайра, Зайд ибн Холид ва Шиблдан ривоят қилди, улар: «Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида эдик,» дедилар. Ибн Уяйна ҳар икки ҳадисни Абу Ҳурайра, Зайд ибн Холид ва Шиблдан бирга шу тарзда ривоят қилди. Ибн Уяйнанинг ҳадиси ваҳмдир (хато), унда Суфён ибн Уяйна хато қилиб, бир ҳадисни бошқа ҳадисга аралаштириб юборган. Саҳиҳ бўлгани эса Муҳаммад ибн ал-Валид аз-Зубайдий, Юнус ибн Язид ва аз-Зуҳрийнинг жияни аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳдан, у Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холиддан, улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилган: «Чўри зино қилса, уни дарра уринглар.» Ва аз-Зуҳрий Убайдуллаҳдан, у Шибл ибн Холиддан, у Абдуллаҳ ибн Молик ал-Авсийдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: «Чўри зино қилса...» деб ривоят қилган. Мана шу ҳадис аҳли наздида саҳиҳ бўлганидир. Шибл ибн Холид Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етишмаган; Шибл фақат Абдуллаҳ ибн Молик ал-Авсийдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилган, мана шу саҳиҳдир. Ибн Уяйнанинг ҳадиси эса маҳфуз (сақланган, ишончли) эмас. Ундан «Шибл ибн Ҳомид» деб (ривоят қилингани) ҳам келади, бу хато; аслида у Шибл ибн Холиддир. Яна «Шибл ибн Хулайд» ҳам дейилади.