حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ جُنْدَبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " حَدُّ السَّاحِرِ ضَرْبَةٌ بِالسَّيْفِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ لاَ نَعْرِفُهُ مَرْفُوعًا إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَإِسْمَاعِيلُ بْنُ مُسْلِمٍ الْمَكِّيُّ يُضَعَّفُ فِي الْحَدِيثِ وَإِسْمَاعِيلُ بْنُ مُسْلِمٍ الْعَبْدِيُّ الْبَصْرِيُّ قَالَ وَكِيعٌ هُوَ ثِقَةٌ . وَيُرْوَى عَنِ الْحَسَنِ أَيْضًا وَالصَّحِيحُ عَنْ جُنْدَبٍ مَوْقُوفٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ وَهُوَ قَوْلُ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ . وَقَالَ الشَّافِعِيُّ إِنَّمَا يُقْتَلُ السَّاحِرُ إِذَا كَانَ يَعْمَلُ فِي سِحْرِهِ مَا يَبْلُغُ بِهِ الْكُفْرَ فَإِذَا عَمِلَ عَمَلاً دُونَ الْكُفْرِ فَلَمْ نَرَ عَلَيْهِ قَتْلاً .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия ривоят қилди, Исмоил ибн Муслимдан, у ал-Ҳасандан, у Жундабдан (ривоят қилди). У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сеҳргарнинг ҳадди қилич билан бир зарбадир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадисни биз марфуъ (Набийга кўтарилган) ҳолда фақат шу йўлдан биламиз. Исмоил ибн Муслим ал-Маккий ҳадисда заиф саналади; Исмоил ибн Муслим ал-Абдий ал-Басрий ҳақида эса Вакииъ: «У сиқадир (ишончли),» деди. Бу ал-Ҳасандан ҳам ривоят қилинади, саҳиҳи эса Жундабдан мавқуф (саҳобага тўхтаган) ҳолдадир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқаларидан бўлган баъзи илм аҳли ҳузурида амал шу ҳадисга; бу Молик ибн Анаснинг сўзидир. Шофеъий эса деди: Сеҳргар фақат сеҳрида куфрга етказадиган иш қилгандагина ўлдирилади; агар куфрдан паст бир иш қилган бўлса, биз унга ўлдириш (лозим) деб кўрмаймиз.