حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ سَرِيَّةً إِلَى خَثْعَمٍ فَاعْتَصَمَ نَاسٌ بِالسُّجُودِ فَأَسْرَعَ فِيهِمُ الْقَتْلُ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ لَهُمْ بِنِصْفِ الْعَقْلِ وَقَالَ " أَنَا بَرِيءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ يُقِيمُ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِكِينَ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلِمَ قَالَ " لاَ تَرَايَا نَارَاهُمَا " .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия ривоят қилди, у Исмоил ибн Абу Холиддан, у Қайс ибн Абу Ҳозимдан, у Жарир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хасъамга бир сарийя (қўшин) жўнатдилар. Шунда бир неча киши сажда қилиш билан (паноҳ) излади, аммо улар орасида ўлдириш (қотиллик) шошилинч кечди. Бу (хабар) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етганда, уларга (диятнинг) ярим ақл (қонбаҳоси)ни буюрдилар ва: «Мен мушриклар орасида турадиган ҳар бир мусулмондан берийман (узоқман),» дедилар. Улар: «Ё Расулаллаҳ, нега?» дедилар. У: «Уларнинг иккаласининг ўтлари (гулханлари) бир-бирини кўрмасин,» дедилар.