1739-ҳадисСунани Термизий · Кийим китоби
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، وَغَيْرُ، وَاحِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ خَاتَمُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْ وَرِقٍ وَكَانَ فَصُّهُ حَبَشِيًّا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ وَبُرَيْدَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Қутайба ва бошқа кўплар Абдуллаҳ ибн Ваҳбдан, у Юнусдан, у Ибн Шиҳобдан, у Анасдан (ривоят қилдики), у деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг узуги кумушдан эди ва унинг кўзи ҳабаший (яъни ҳабашистон тошидан) эди.» (Термизий) деди: бу бобда Ибн Умар ва Бурайдадан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис шу йўл жиҳатидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.