حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَجُلَيْنِ، قَدِمَا فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَطَبَا فَعَجِبَ النَّاسُ مِنْ كَلاَمِهِمَا فَالْتَفَتَ إِلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّ مِنَ الْبَيَانِ سِحْرًا " أَوْ " إِنَّ بَعْضَ الْبَيَانِ سِحْرٌ " . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ عَمَّارٍ وَابْنِ مَسْعُودٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الشِّخِّيرِ . وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Абдулазиз ибн Муҳаммад ривоят қилди, у Зайд ибн Асламдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида икки киши келиб нутқ сўзлади; одамлар уларнинг сўзларидан ҳайратга тушдилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга ўгирилиб: «Албатта, баённинг (нотиқликнинг) баъзиси сеҳрдир,» ёки «Албатта, баъзи баён сеҳрдир,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Аммор, Ибн Масъуд ва Абдуллаҳ ибн аш-Шиххирдан ҳам (ривоят) бор. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.