حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَنْعَتُ الزَّيْتَ وَالْوَرْسَ مِنْ ذَاتِ الْجَنْبِ . قَالَ قَتَادَةُ وَيَلُدُّهُ مِنَ الْجَانِبِ الَّذِي يَشْتَكِيهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو عَبْدِ اللَّهِ اسْمُهُ مَيْمُونٌ هُوَ شَيْخٌ بَصْرِيٌّ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муоз ибн Ҳишом ривоят қилди, менга отам ривоят қилди, Қатодадан, у Абу Абдуллаҳдан, у Зайд ибн Арқамдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ён оғриғи (зотулжанб) учун зайтун мойи ва варс (ўсимлигини) тавсия қилар эдилар. Қатода деди: «Ва у дард сезаётган томонидан оғзига томизилади.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Абдуллаҳнинг исми Маймун бўлиб, у Басралик шайхдир.