حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي عُبَيْدِ اللَّهِ السَّلِيمِيُّ الْبَصْرِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الرُّؤْيَا ثَلاَثٌ فَرُؤْيَا حَقٌّ وَرُؤْيَا يُحَدِّثُ بِهَا الرَّجُلُ نَفْسَهُ وَرُؤْيَا تَحْزِينٌ مِنَ الشَّيْطَانِ فَمَنْ رَأَى مَا يَكْرَهُ فَلْيَقُمْ فَلْيُصَلِّ " . وَكَانَ يَقُولُ " يُعْجِبُنِي الْقَيْدُ وَأَكْرَهُ الْغُلَّ الْقَيْدُ ثَبَاتٌ فِي الدِّينِ " . وَكَانَ يَقُولُ " مَنْ رَآنِي فَإِنِّي أَنَا هُوَ فَإِنَّهُ لَيْسَ لِلشَّيْطَانِ أَنْ يَتَمَثَّلَ بِي " . وَكَانَ يَقُولُ " لاَ تُقَصُّ الرُّؤْيَا إِلاَّ عَلَى عَالِمٍ أَوْ نَاصِحٍ " . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَأَبِي بَكْرَةَ وَأُمِّ الْعَلاَءِ وَابْنِ عُمَرَ وَعَائِشَةَ وَأَبِي مُوسَى وَجَابِرٍ وَأَبِي سَعِيدٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Аҳмад ибн Абу Убайдуллаҳ ас-Салимий ал-Басрий ривоят қилди, у деди: бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, у деди: бизга Саид, Қатодадан, у Муҳаммад ибн Сириндан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Туш уч хилдир: ҳақ туш, киши ўз-ўзига гапирадиган (хаёлидан кечган) туш ва шайтондан бўлган ғамгин қилувчи туш. Бас, ким ёқтирмайдиган нарсани (тушида) кўрса, туриб намоз ўқисин,» дедилар. Ва У: «Менга (тушда) кишан ёқади, ҳалқа (бўйин занжири)ни эса ёмон кўраман; кишан диндаги собитликдир,» дердилар. Ва У: «Ким мени (тушида) кўрса, демак у ўзим (ни кўрибди), чунки шайтон менинг суратимга кира олмайди,» дердилар. Ва У: «Туш фақат олим ёки насиҳат берувчи (хайрихоҳ) кишигагина айтилади,» дердилар. Бу бобда Анас, Абу Бакра, Уммул-Ало, Ибн Умар, Оиша, Абу Мусо, Жобир, Абу Саид, Ибн Аббос ва Абдуллаҳ ибн Амрдан (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.