حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لأَمَرْتُهُمْ بِالسِّوَاكِ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ وَلأَخَّرْتُ صَلاَةَ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ " . قَالَ فَكَانَ زَيْدُ بْنُ خَالِدٍ يَشْهَدُ الصَّلَوَاتِ فِي الْمَسْجِدِ وَسِوَاكُهُ عَلَى أُذُنِهِ مَوْضِعَ الْقَلَمِ مِنْ أُذُنِ الْكَاتِبِ لاَ يَقُومُ إِلَى الصَّلاَةِ إِلاَّ اسْتَنَّ ثُمَّ رَدَّهُ إِلَى مَوْضِعِهِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, бизга Абда ибн Сулаймон ривоят қилди, Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Муҳаммад ибн Иброҳимдан, у Абу Саламадан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Агар умматимга машаққат бўлиб қолишидан (қўрқмаганимда) эди, уларга ҳар намозда мисвок (ишлатиш)ни буюрардим ва хуфтон намозини кечанинг учдан бирига кечиктирардим,» деганларини эшитдим. У (Абу Салама) деди: Зайд ибн Холид масжидда намозларда ҳозир бўлар, мисвоки эса, котибнинг қулоғидаги қалам ўрнидагидек, қулоғида бўлар эди. У мисвок ишлатмасдан намозга турмас, сўнг уни ўз ўрнига қайтарар эди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.