حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ أَىُّ شَيْءٍ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُ إِذَا دَخَلَ بَيْتَهُ قَالَتْ كَانَ يَكُونُ فِي مِهْنَةِ أَهْلِهِ فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ قَامَ فَصَلَّى . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
«Бизга Ҳаннод ривоят қилди, у деди: бизга Вакииъ ривоят қилди, у Шуъбадан, у ал-Ҳакамдан, у Иброҳимдан, у ал-Асвад ибн Язиддан (ривоят қилдики), у деди: Мен Оиша (розияллаҳу анҳо)га: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уйларига кирганларида нима қилар эдилар?» дедим. У: «У ўз оиласининг хизматида бўлар (уй ишларида уларга ёрдамлашар) эдилар, намоз вақти кирганда эса туриб намоз ўқир эдилар,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.»