حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ هِلاَلٍ الصَّوَّافُ الْبَصْرِيُّ ، قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ الضُّبَعِيُّ، عَنْ هَارُونَ الأَعْوَرِ، عَنْ بُدَيْلِ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقْرَأُ (فَرُوحٌ وَ رَيْحَانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ هَارُونَ الأَعْوَرِ .
Бизга Бишр ибн Ҳилол ас-Саввоф ал-Басрий ривоят қилди, у деди: бизга Жаъфар ибн Сулаймон аз-Зубаъий, Ҳорун ал-Аъвардан, у Будайл ибн Майсарадан, у Абдуллаҳ ибн Шақиқдан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан ривоят қилди (ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Фаруҳун ва райҳонун ва жаннату наъийм» деб ўқир эди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, уни фақат Ҳорун ал-Аъварнинг ҳадиси орқалигина биламиз.