حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ وَلَدِ أُمِّ سَلَمَةَ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ أَسْمَعُ اللَّهَ ذَكَرَ النِّسَاءَ فِي الْهِجْرَةِ . فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى : ( إِنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ ) .
«Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, Амр ибн Динордан, у Умм Саламанинг фарзандларидан бўлган бир кишидан, у Умм Салама (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳ ҳижрат (зикрида) аёлларни эслатганини эшитмаяпман,» деди. Шунда Аллаҳ таоло: «Албатта, Мен сизлардан бирор амал қилувчининг — хоҳ эркак, хоҳ аёл бўлсин — амалини зое қилмайман, баъзингиз баъзингиздандирсиз...» (Оли Имрон сураси, 195) (деган оятни) нозил қилди.»