حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا دَاوُدُ بْنُ الزِّبْرِقَانِ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ لَوْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَاتِمًا شَيْئًا مِنَ الْوَحْىِ لَكَتَمَ هَذِهِ الآيَةَ : ( إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ ) يَعْنِي بِالإِسْلاَمِ : ( وأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ ) بِالْعِتْقِ فَأَعْتَقْتَهُ : ( أمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَاهُ ) إِلَى قَوْلِهِ : (وكَانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولاً ) وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا تَزَوَّجَهَا قَالُوا تَزَوَّجَ حَلِيلَةَ ابْنِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى : ( ما كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلَكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ ) وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَبَنَّاهُ وَهُوَ صَغِيرٌ فَلَبِثَ حَتَّى صَارَ رَجُلاً يُقَالُ لَهُ زَيْدُ بْنُ مُحَمَّدٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ : ( ادعُوهُمْ لآبَائِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ فَإِنْ لَمْ تَعْلَمُوا آبَاءَهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَمَوَالِيكُمْ ) فُلاَنٌ مَوْلَى فُلاَنٍ وَفُلاَنٌ أَخُو فُلاَنٍ (هُوَ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ ) يَعْنِي أَعْدَلُ عِنْدَ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . قَدْ رُوِيَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَوْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَاتِمًا شَيْئًا مِنَ الْوَحْىِ لَكَتَمَ هَذِهِ الآيَةَ : ( إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ ) الآيَةَ هَذَا الْحَرْفُ لَمْ يُرْوَ بِطُولِهِ . حَدَّثَنَا بِذَلِكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَضَّاحٍ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, у деди: бизга Довуд ибн аз-Зибриқон хабар берди, Довуд ибн Абу Ҳинддан, у аш-Шаъбийдан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: агар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ваҳийдан бирон нарсани яширадиган бўлганларида, бу оятни яширган бўлардилар: «Аллаҳ неъмат берган — яъни Ислом билан — ва сен неъмат берган — яъни озод қилиш билан, сен уни озод қилгандинг — кишига: «Завжангни ўзингда ушлаб тур ва Аллаҳдан қўрқ,» деганингда, Аллаҳ ошкор қилувчи (бўлган) нарсани ўзингда яширар ва одамлардан қўрқар эдинг, ҳолбуки Аллаҳ Ундан қўрқишингга ҳақлироқ эди» — Аллаҳнинг «Аллаҳнинг иши (амри) амалга ошган эди» (Аҳзоб сураси, 37) деган сўзига қадар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (Зайнабни) никоҳлаганларида, (баъзилар): «Ўғлининг аёлини никоҳлади,» дедилар. Шунда Аллаҳ таоло: «Муҳаммад сизларнинг эркакларингиздан бирорта(си)нинг отаси эмас, балки Аллаҳнинг Расули ва пайгамбарларнинг сўнггисидир» (Аҳзоб сураси, 40) (оятини) нозил қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (Зайдни) кичиклигида ўғилликка олган эдилар. У катта бир киши бўлгунча (шундай) қолди, унга «Зайд ибн Муҳаммад» дейилар эди. Шунда Аллаҳ: «Уларни оталарига нисбат бериб чақиринглар, бу Аллаҳ наздида адолатлироқдир. Агар оталарини билмасангиз, улар диндаги биродарларингиз ва дўстларингиздир» (Аҳзоб сураси, 5) (оятини) нозил қилди — фалончи фалончининг дўсти, фалончи фалончининг биродари (дейилади). «Бу Аллаҳ наздида адолатлироқдир» — яъни Аллаҳ наздида тўғрироқдир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир. (Бу) Довуд ибн Абу Ҳинддан, у аш-Шаъбийдан, у Масруқдан, у Оишадан (деб) ҳам ривоят қилинган: у деди: агар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ваҳийдан бирон нарсани яширадиган бўлганларида, бу оятни яширган бўлардилар: «Аллаҳ неъмат берган ва сен неъмат берган кишига деганингда» (Аҳзоб сураси, 37) — (фақат) бу ҳарф (қисм), тўлиқ ҳолда ривоят қилинмаган. Буни бизга Абдуллаҳ ибн Ваззоҳ ал-Куфий ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Идрис ривоят қилди, Довуд ибн Абу Ҳинддан.