حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ اخْتَصَمَ عِنْدَ الْبَيْتِ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ قُرَشِيَّانِ وَثَقَفِيٌّ أَوْ ثَقَفِيَّانِ وَقُرَشِيٌّ قَلِيلاً فِقْهُ قُلُوبِهِمْ كَثِيرًا شَحْمُ بُطُونِهِمْ فَقَالَ أَحَدُهُمْ أَتَرَوْنَ أَنَّ اللَّهَ يَسْمَعُ مَا نَقُولُ فَقَالَ الآخَرُ يَسْمَعُ إِذَا جَهَرْنَا وَلاَ يَسْمَعُ إِذَا أَخْفَيْنَا . وَقَالَ الآخَرُ إِنْ كَانَ يَسْمَعُ إِذَا جَهَرْنَا فَإِنَّهُ يَسْمَعُ إِذَا أَخْفَيْنَا . فَأَنْزَلَ اللَّهُ : ( ومَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلاَ أَبْصَارُكُمْ وَلاَ جُلُودُكُمْ ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Мансурдан, у Мужоҳиддан, у Абу Маъмардан, у Ибн Масъуддан (ривоят қилдики), у деди: «Байт (Каъба) олдида уч киши — икки қурайшлик ва бир сақафий, ёки икки сақафий ва бир қурайшлий — жанжаллашди; қалбларининг фиқҳи (тушунчаси) оз, қоринларининг ёғи кўп эди. Улардан бири: «Аллаҳ бизнинг гапларимизни эшитади, деб ўйлайсизларми?» деди. Бошқаси: «Баланд овозда гапирсак эшитади, овозимизни пасайтирсак эшитмайди,» деди. Яна бири эса: «Агар баланд овозда гапирганимизда эшитадиган бўлса, овозимизни пасайтирганимизда ҳам эшитади,» деди. Шунда Аллаҳ: «Қулоқларингиз, кўзларингиз ва териларингиз сизларга қарши гувоҳлик беришидан яширинмас эдингизлар» (Фуссилат сураси, 22) (оятини) нозил қилди.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.