حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ يَحْيَى، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ طَلْحَةَ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُنَحِّيَ مُخَاطَ أُسَامَةَ قَالَتْ عَائِشَةُ دَعْنِي دَعْنِي حَتَّى أَكُونَ أَنَا الَّذِي أَفْعَلُ . قَالَ " يَا عَائِشَةُ أَحِبِّيهِ فَإِنِّي أُحِبُّهُ " . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо, Талҳа ибн Яҳёдан, у Оиша бинт Талҳадан, у мўминлар онаси Оишадан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Усоманинг бурнини артмоқчи бўлдилар. Оиша деди: «Мени қўйинг, мени қўйинг, буни мен қилай.» У: «Эй Оиша, уни сев, чунки мен уни севаман,» дедилар. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.