حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ عُبَيْدِ بْنِ السَّبَّاقِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ لَمَّا ثَقُلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَبَطْتُ وَهَبَطَ النَّاسُ الْمَدِينَةَ فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ أُصْمِتَ فَلَمْ يَتَكَلَّمْ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضَعُ يَدَيْهِ عَلَىَّ وَيَرْفَعُهُمَا فَأَعْرِفُ أَنَّهُ يَدْعُو لِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, у деди: бизга Юнус ибн Букайр, Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Саид ибн Убайд ибн ас-Саббоқдан, у Муҳаммад ибн Усома ибн Зайддан, у отасидан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг аҳволи оғирлашганда, мен ва одамлар Мадинага тушдик. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига кирдим, У эса гапира олмас, жим эди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини менинг устимга қўйиб, сўнг кўтара бошладилар, мен У мен учун дуо қилаётганларини англадим. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ يَحْيَى، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ طَلْحَةَ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَتْ أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُنَحِّيَ مُخَاطَ أُسَامَةَ قَالَتْ عَائِشَةُ دَعْنِي دَعْنِي حَتَّى أَكُونَ أَنَا الَّذِي أَفْعَلُ . قَالَ " يَا عَائِشَةُ أَحِبِّيهِ فَإِنِّي أُحِبُّهُ " . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга ал-Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо, Талҳа ибн Яҳёдан, у Оиша бинт Талҳадан, у мўминлар онаси Оишадан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Усоманинг бурнини артмоқчи бўлдилар. Оиша деди: «Мени қўйинг, мени қўйинг, буни мен қилай.» У: «Эй Оиша, уни сев, чунки мен уни севаман,» дедилар. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَسَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَ عَلِيٌّ وَالْعَبَّاسُ يَسْتَأْذِنَانِ فَقَالاَ يَا أُسَامَةُ اسْتَأْذِنْ لَنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِيٌّ وَالْعَبَّاسُ يَسْتَأْذِنَانِ . فَقَالَ " أَتَدْرِي مَا جَاءَ بِهِمَا " . قُلْتُ لاَ أَدْرِيَ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَكِنِّي أَدْرِي " . فَأَذِنَ لَهُمَا فَدَخَلاَ فَقَالاَ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْنَاكَ نَسْأَلُكَ أَىُّ أَهْلِكَ أَحَبُّ إِلَيْكَ قَالَ " فَاطِمَةُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ " . فَقَالاَ مَا جِئْنَاكَ نَسْأَلُكَ عَنْ أَهْلِكَ . قَالَ " أَحَبُّ أَهْلِي إِلَىَّ مَنْ قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتُ عَلَيْهِ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ " . قَالاَ ثُمَّ مَنْ قَالَ " ثُمَّ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ " . قَالَ الْعَبَّاسُ يَا رَسُولَ الله جَعَلْتَ عَمَّكَ آخِرَهُمْ قَالَ " لأَنَّ عَلِيًّا قَدْ سَبَقَكَ بِالْهِجْرَةِ " . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَكَانَ شُعْبَةُ يُضَعِّفُ عُمَرَ بْنَ أَبِي سَلَمَةَ .
Бизга Аҳмад ибн ал-Ҳасан ривоят қилди, у деди: бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона ривоят қилди, у деди: бизга Умар ибн Абу Салама ибн Абдурраҳмон, отасидан ривоят қилди, у деди: менга Усома ибн Зайд хабар бериб айтдики: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида ўтирган эдим, шунда Али ва Аббос киришга изн сўраб келишди ва: «Эй Усома, биз учун Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан изн сўра,» дедилар. Мен: «Эй Расулуллаҳ, Али ва Аббос изн сўрамоқдалар,» дедим. У: «Уларни нима келтирганини биласанми?» дедилар. Мен: «Билмайман,» дедим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Лекин мен биламан,» дедилар ва уларга изн бердилар. Улар кириб: «Эй Расулуллаҳ, сизнинг аҳлингиздан қайси бири сизга энг маҳбуброқ эканини сўрагани келдик,» дедилар. У: «Фотима бинт Муҳаммад,» дедилар. Улар: «Биз сиздан (оилангиз) аҳлингиз ҳақида сўрагани келганимиз йўқ,» дедилар. У: «Аҳлимдан менга энг маҳбуброғи — Аллаҳ унга неъмат бериб, мен ҳам унга неъмат (эҳсон) берган киши: Усома ибн Зайддир,» дедилар. Улар: «Сўнг ким?» дедилар. У: «Сўнг Али ибн Абу Толиб,» дедилар. Аббос: «Эй Расулуллаҳ, амакингизни уларнинг охириси қилдингизми?» деди. У: «Чунки Али ҳижратда сендан олдин ўтиб кетган,» дедилар. Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Шуъба Умар ибн Абу Саламани заиф (рови) деб ҳисоблар эди.