حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ مَيْمُونٍ أَبِي حَمْزَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ وَقَالَ غُلاَمٌ لَنَا يُقَالُ لَهُ رَبَاحٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَحَدِيثُ أُمِّ سَلَمَةَ إِسْنَادُهُ لَيْسَ بِذَاكَ . وَمَيْمُونٌ أَبُو حَمْزَةَ قَدْ ضَعَّفَهُ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ . وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي النَّفْخِ فِي الصَّلاَةِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنْ نَفَخَ فِي الصَّلاَةِ اسْتَقْبَلَ الصَّلاَةَ . وَهُوَ قَوْلُ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ وَأَهْلِ الْكُوفَةِ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ يُكْرَهُ النَّفْخُ فِي الصَّلاَةِ وَإِنْ نَفَخَ فِي صَلاَتِهِ لَمْ تَفْسُدْ صَلاَتُهُ . وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Бизга Аҳмад ибн Абда аз-Заббий ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Зайд ривоят қилди, Маймун Абу Ҳамзадан, шу иснод билан шунга ўхшаш (ҳадисни), ва у: «бизнинг Рабоҳ деб аталадиган боламиз» деди. Абу Исо (Термизий) деди: Умму Саламанинг ҳадисининг исноди унчалик (кучли) эмас. Маймун Абу Ҳамзани илм аҳлининг баъзилари заиф санаган. Илм аҳли намозда пуфлаш ҳақида ихтилоф қилдилар. Уларнинг баъзилари: «Агар намозда пуфласа, намозни қайтадан бошлайди,» деди. Бу Суфён ас-Саврий ва Куфа аҳлининг сўзидир. Уларнинг баъзилари: «Намозда пуфлаш ёқимсиз (макруҳ), аммо намозида пуфласа, намози бузилмайди,» деди. Бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.