حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَيُّوبُ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ أَعْرَابِيًّا، أَهْدَى لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَكْرَةً فَعَوَّضَهُ مِنْهَا سِتَّ بَكَرَاتٍ فَتَسَخَّطَهَا فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ فُلاَنًا أَهْدَى إِلَىَّ نَاقَةً فَعَوَّضْتُهُ مِنْهَا سِتَّ بَكَرَاتٍ فَظَلَّ سَاخِطًا وَلَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ لاَ أَقْبَلَ هَدِيَّةً إِلاَّ مِنْ قُرَشِيٍّ أَوْ أَنْصَارِيٍّ أَوْ ثَقَفِيٍّ أَوْ دَوْسِيٍّ " . وَفِي الْحَدِيثِ كَلاَمٌ أَكْثَرُ مِنْ هَذَا . هَذَا حَدِيثٌ قَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَيَزِيدُ بْنُ هَارُونَ يَرْوِي عَنْ أَيُّوبَ أَبِي الْعَلاَءِ وَهُوَ أَيُّوبُ بْنُ مِسْكِينٍ وَيُقَالُ ابْنُ أَبِي مِسْكِينٍ وَلَعَلَّ هَذَا الْحَدِيثَ الَّذِي رُوِيَ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ هُوَ أَيُّوبُ أَبُو الْعَلاَءِ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, у деди: менга Айюб хабар берди, у Саид ал-Мақбурийдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), бир бадавий Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир ёш урғочи туя ҳадя қилди, У эса унга бунинг эвазига олтита ёш урғочи туя берди. Лекин у (бадавий) бундан норози бўлди. Бу хабар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етди, У Аллаҳга ҳамд айтиб, Уни мақтади, сўнг: «Фалон киши менга бир туя ҳадя қилди, мен унга бунинг эвазига олтита ёш урғочи туя бердим, у эса норози бўлиб қолди. Баттоки мен фақат қурайший ёки ансорий ёки сақафий ёки давсийдан бошқасидан ҳадя қабул қилмасликни қасд қилдим,» дедилар. Бу ҳадисда бундан кўпроқ сўз (гап) бор. Бу ҳадис Абу Ҳурайрадан бошқа йўл билан ҳам ривоят қилинган. Язид ибн Ҳорун Айюб Абул-Аладан ривоят қилади — у эса Айюб ибн Мискин бўлиб, «Ибн Абу Мискин» ҳам дейилади. Эҳтимол, Айюбдан, у Саид ал-Мақбурийдан ривоят қилган бу ҳадис айнан Айюб Абул-Аладир.