حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الْحَجَّاجِ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ مِقْسَمٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ اللَّهِ بْنَ رَوَاحَةَ فِي سَرِيَّةٍ فَوَافَقَ ذَلِكَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَغَدَا أَصْحَابُهُ فَقَالَ أَتَخَلَّفُ فَأُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ أَلْحَقُهُمْ . فَلَمَّا صَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم رَآهُ فَقَالَ " مَا مَنَعَكَ أَنْ تَغْدُوَ مَعَ أَصْحَابِكَ " . فَقَالَ أَرَدْتُ أَنْ أُصَلِّيَ مَعَكَ ثُمَّ أَلْحَقَهُمْ . قَالَ " لَوْ أَنْفَقْتَ مَا فِي الأَرْضِ جَمِيعًا مَا أَدْرَكْتَ فَضْلَ غَدْوَتِهِمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْمَدِينِيِّ قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ شُعْبَةُ لَمْ يَسْمَعِ الْحَكَمُ مِنْ مِقْسَمٍ إِلاَّ خَمْسَةَ أَحَادِيثَ . وَعَدَّهَا شُعْبَةُ وَلَيْسَ هَذَا الْحَدِيثُ فِيمَا عَدَّ شُعْبَةُ فَكَأَنَّ هَذَا الْحَدِيثَ لَمْ يَسْمَعْهُ الْحَكَمُ مِنْ مِقْسَمٍ . وَقَدِ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي السَّفَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَلَمْ يَرَ بَعْضُهُمْ بَأْسًا بِأَنْ يَخْرُجَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فِي السَّفَرِ مَا لَمْ تَحْضُرِ الصَّلاَةُ . وَقَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا أَصْبَحَ فَلاَ يَخْرُجْ حَتَّى يُصَلِّيَ الْجُمُعَةَ .
Бизга Аҳмад ибн Манеиъ ривоят қилди, бизга Абу Муовия ривоят қилди, ал-Ҳажжождан, у ал-Ҳакамдан, у Миқсамдан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилди), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдуллаҳ ибн Равоҳани бир сарияга (аскар гуруҳига) жўнатдилар, бу жума кунига тўғри келди. Унинг ҳамроҳлари эрталаб (йўлга) чиқиб кетишди, у эса деди: мен ортда қолиб, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқиб, сўнг уларга етиб оламан. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқигач, У уни кўриб: «Ҳамроҳларинг билан эрталаб (чиқиб) кетишдан сени нима тўсди?» дедилар. У: «Сен билан намоз ўқиб, сўнг уларга етиб олишни истадим,» деди. У: «Агар ердаги ҳамма нарсани сарфласанг ҳам, уларнинг эрта (чиқишларининг) фазилатига етолмаган бўлар эдинг,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўл орқалигина биламиз. Али ибн ал-Мадиний деди: Яҳё ибн Саид деди: Шуъба деди: ал-Ҳакам Миқсамдан фақат беш ҳадис эшитган. Шуъба уларни санаб чиқди, бу ҳадис Шуъба санаган(лар) ичида эмас, гўё ал-Ҳакам бу ҳадисни Миқсамдан эшитмаганга ўхшайди. Илм аҳли жума куни сафар (қилиш) ҳақида ихтилоф қилганлар: баъзилари намоз вақти кирмагунча жума куни сафарга чиқишда бир айбни кўрмаганлар. Баъзилари эса: агар (киши жума куни) тонгга етса, жумани ўқимагунча чиқмасин, деганлар.