حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَعِيدِ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنْ بَعْضِ، أَصْحَابِ عِكْرِمَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَلْحَظُ فِي الصَّلاَةِ . فَذَكَرَ نَحْوَهُ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَعَائِشَةَ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Вакииъ ривоят қилди, Абдуллаҳ ибн Саъид ибн Абу Ҳинддан, у Икриманинг баъзи ашобларидан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозда (кўз қири билан) қарар эдилар. Сўнг шунга ўхшашини зикр қилди. (У) деди: бу бобда Анас ва Оишадан (ҳам ривоят) бор.