حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ يُونُسَ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا الْمُحَارِبِيُّ، عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ أَرْطَاةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ هُبَيْرَةَ بْنِ يَرِيمَ، عَنْ عَلِيٍّ، وَعَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، قَالاَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَتَى أَحَدُكُمُ الصَّلاَةَ وَالإِمَامُ عَلَى حَالٍ فَلْيَصْنَعْ كَمَا يَصْنَعُ الإِمَامُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْلَمُ أَحَدًا أَسْنَدَهُ إِلاَّ مَا رُوِيَ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ . قَالُوا إِذَا جَاءَ الرَّجُلُ وَالإِمَامُ سَاجِدٌ فَلْيَسْجُدْ وَلاَ تُجْزِئُهُ تِلْكَ الرَّكْعَةُ إِذَا فَاتَهُ الرُّكُوعُ مَعَ الإِمَامِ وَاخْتَارَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ أَنْ يَسْجُدَ مَعَ الإِمَامِ وَذَكَرَ عَنْ بَعْضِهِمْ فَقَالَ لَعَلَّهُ لاَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فِي تِلْكَ السَّجْدَةِ حَتَّى يُغْفَرَ لَهُ .
Бизга Ҳишом ибн Юнус ал-Куфий ривоят қилди, у деди: бизга ал-Муҳорибий ривоят қилди, ал-Ҳажжож ибн Артоадан, у Абу Ишоқдан, у Ҳубайра ибн Яриймдан, у Алидан; ва Амр ибн Муррадан, у Ибн Абу Лайлодан, у Муоз ибн Жабалдан (ривоят қилдики), улар иккаласи дедилар: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қачон бирингиз намозга келса-ю, имом (қайсидир) ҳолатда бўлса, имом қилаётганидек қилсин,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни шу йўл билан ривоят қилинганидан бошқа, ҳеч ким муснад қилганини билмаймиз. Илм аҳли ҳузурида амал шу (ҳадис) устидадир. Улар: «Агар киши келса-ю, имом сажда қилаётган бўлса, у сажда қилсин, лекин имом билан рукуъни қолдирган бўлса, у ракъат унга ҳисоб бўлмайди,» дейишди. Абдуллаҳ ибнул-Муборак имом билан сажда қилишни ихтиёр қилди ва баъзиларидан: «Балки у ўша саждада бошини, кечирилмагунча кўтармас,» деганини зикр қилди.