حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زِيَادٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَعْقُوبَ الْمَدَنِيُّ، عَنِ ابْنِ أَبِي الزِّنَادِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم تَجَرَّدَ لإِهْلاَلِهِ وَاغْتَسَلَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَقَدِ اسْتَحَبَّ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ الاِغْتِسَالَ عِنْدَ الإِحْرَامِ وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абу Зиёд ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Яъқуб ал-Маданий ривоят қилди, у Ибн Абуз-Зиноддан, у отасидан, у Хорижа ибн Зайд ибн Собитдан, у отасидан (ривоят қилдики), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни иҳлоли учун (кийимларини) ечиб, ғусл қилганларини кўрган. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳасан ғариб ҳадисдир. Илм аҳлидан бир гуруҳ иҳромга кираётганда ғусл қилишни мустаҳаб санаганлар; Шофеий ҳам шуни айтади.