حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ نَاجِيَةَ الْخُزَاعِيِّ، صَاحِبِ بُدْنِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَصْنَعُ بِمَا عَطِبَ مِنَ الْبُدْنِ قَالَ " انْحَرْهَا ثُمَّ اغْمِسْ نَعْلَهَا فِي دَمِهَا ثُمَّ خَلِّ بَيْنَ النَّاسِ وَبَيْنَهَا فَيَأْكُلُوهَا " . وَفِي الْبَابِ عَنْ ذُؤَيْبٍ أَبِي قَبِيصَةَ الْخُزَاعِيِّ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ نَاجِيَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ قَالُوا فِي هَدْىِ التَّطَوُّعِ إِذَا عَطِبَ لاَ يَأْكُلُ هُوَ وَلاَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ رُفْقَتِهِ وَيُخَلَّى بَيْنَهُ وَبَيْنَ النَّاسِ يَأْكُلُونَهُ وَقَدْ أَجْزَأَ عَنْهُ . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَقَالُوا إِنْ أَكَلَ مِنْهُ شَيْئًا غَرِمَ بِقَدْرِ مَا أَكَلَ مِنْهُ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا أَكَلَ مِنْ هَدْىِ التَّطَوُّعِ شَيْئًا فَقَدْ ضَمِنَ الَّذِي أَكَلَ .
Бизга Ҳорун ибн Ишоқ ал-Ҳамдоний ривоят қилди, бизга Абда ибн Сулаймон Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳадйларига (қурбонлик туяларига) қаровчи бўлган Ножия ал-Хузўийдан (ривоят қилдики), у деди: Мен: «Ё Расулуллаҳ, ҳадйлардан ҳалок бўлиб қолгани билан нима қилай?» дедим. У: «Уни сўй, сўнг унинг наълини қонига бота, сўнг одамлар билан унинг орасини бўш қўй, улар уни есинлар,» дедилар. Бу бобда Зуайб Абу Қабиса ал-Хузўийдан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Ножиянинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳли олдида амал шунга кўрадир, улар нафл ҳадйга келганда, агар у ҳалок бўлса, на унинг эгаси, на унинг ҳамроҳларидан бири уни емайди, балки одамлар билан ораси бўш қўйилади, улар уни ейдилар, ва у (қурбонлик) унинг ўрнига адо бўлади, деганлар. Бу Шофиъий, Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир. Ва улар: агар ундан бирор нарса еса, еганига яраша (бадал) тўлайди, деганлар. Баъзи илм аҳли эса: агар нафл ҳадйдан бирор нарса еса, еган миқдорини кафолат (зомин) қилади, деганлар.