باب السِّوَاكِ لِمَنْ قَامَ مِنَ اللَّيْلِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، وَحُصَيْنٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ يَشُوصُ فَاهُ بِالسِّوَاكِ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ҳадис айтди, бизга Суфён, Мансур ва Ҳусайндан, у Абу Воилдан, у Ҳузайфадан ҳадис айтди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси (уйқудан) турганларида, оғизларини мисвок билан ишқалар эдилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا بَهْزُ بْنُ حَكِيمٍ، عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى، عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُوضَعُ لَهُ وَضُوءُهُ وَسِوَاكُهُ فَإِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ تَخَلَّى ثُمَّ اسْتَاكَ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ҳадис айтди, бизга Ҳаммод ҳадис айтди, бизга Баҳз ибн Ҳакийм, Зуроро ибн Авфодан, у Саъд ибн Ҳишомдан, у Оишадан хабар берди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун таҳорат суви ва мисвоки қўйилар эди, кечаси турганларида ҳожатга чиқар, сўнг мисвок ишлатар эдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أُمِّ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَرْقُدُ مِنْ لَيْلٍ وَلاَ نَهَارٍ فَيَسْتَيْقِظُ إِلاَّ تَسَوَّكَ قَبْلَ أَنْ يَتَوَضَّأَ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ҳадис айтди, бизга Ҳаммом, Али ибн Зайддан, у Умм Муҳаммаддан, у Оишадан ҳадис айтди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси ёки кундузи ухлаб, уйғонганларида, таҳорат қилишдан олдин албатта мисвок ишлатар эдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ بِتُّ لَيْلَةً عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ مِنْ مَنَامِهِ أَتَى طَهُورَهُ فَأَخَذَ سِوَاكَهُ فَاسْتَاكَ ثُمَّ تَلاَ هَذِهِ الآيَاتِ { إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لأُولِي الأَلْبَابِ } حَتَّى قَارَبَ أَنْ يَخْتِمَ السُّورَةَ أَوْ خَتَمَهَا ثُمَّ تَوَضَّأَ فَأَتَى مُصَلاَّهُ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى فِرَاشِهِ فَنَامَ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَفَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى فِرَاشِهِ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَفَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى فِرَاشِهِ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَفَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ كُلُّ ذَلِكَ يَسْتَاكُ وَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ أَوْتَرَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ ابْنُ فُضَيْلٍ عَنْ حُصَيْنٍ قَالَ فَتَسَوَّكَ وَتَوَضَّأَ وَهُوَ يَقُولُ { إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ } حَتَّى خَتَمَ السُّورَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ҳадис айтди, бизга Ҳушайм ҳадис айтди, бизга Ҳусайн, Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Муҳаммад ибн Али ибн Абдуллаҳ ибн Аббосдан, у отасидан, у бобоси Абдуллаҳ ибн Аббосдан хабар берди. У деди: Мен бир кеча Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида тунадим. У уйқусидан уйғонганида, таҳорат сувига келди, мисвокини олиб, мисвок ишлатди, сўнг бу оятларни тиловат қилди: ‹Албатта, осмонлар ва ернинг яратилишида, кеча ва кундузнинг алмашинишида ақл эгалари учун оятлар бордир›. Суранинг охирига етишга яқинлашгунча ёки уни тугатди, сўнг таҳорат қилди ва намозгоҳига келиб, икки ракат намоз ўқиди, сўнг тўшагига қайтиб, Аллаҳ хоҳлаганча ухлади. Сўнг уйғониб, шунга ўхшаш қилди, сўнг тўшагига қайтиб ухлади, сўнг уйғониб шунга ўхшаш қилди, сўнг тўшагига қайтиб ухлади, сўнг уйғониб шунга ўхшаш қилди. Буларнинг ҳаммасида мисвок ишлатар ва икки ракат намоз ўқир эди, сўнг витр ўқиди. Абу Довуд деди: Буни ибн Фузайл Ҳусайндан ривоят қилиб деди: «Сўнг мисвок ишлатди ва таҳорат қилди, ва у: ‹Албатта, осмонлар ва ернинг яратилишида› дер эди, суранинг охиригача».