باب كَيْفَ تُنْحَرُ الْبُدْنُ
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الأَحْمَرُ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَابِطٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابَهُ كَانُوا يَنْحَرُونَ الْبَدَنَةَ مَعْقُولَةَ الْيُسْرَى قَائِمَةً عَلَى مَا بَقِيَ مِنْ قَوَائِمِهَا .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба, унга Абу Холид ал-Аҳмар ибн Журайждан, у Абуз-Зубайдан, у Жобирдан ривоят қилди ва менга Абдурраҳмон ибн Собит хабар бердики, Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам ва ашоблари баданани (қурбонлик туясини) чап оёғи боғланган, қолган оёқлари устида тик турган ҳолда сўяр эдилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، أَخْبَرَنِي زِيَادُ بْنُ جُبَيْرٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ بِمِنًى فَمَرَّ بِرَجُلٍ وَهُوَ يَنْحَرُ بَدَنَتَهُ وَهِيَ بَارِكَةٌ فَقَالَ ابْعَثْهَا قِيَامًا مُقَيَّدَةً سُنَّةَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал, унга Ҳушайм, унга Юнус хабар берди, менга Зиёд ибн Жубайр хабар берди: У деди: Мен ибн Умар билан Минўда эдим. У чўкиб ўтирган баданасини (қурбонлик туясини) сўяётган бир киши ёнидан ўтди-да: «Уни тик турган, оёғи боғланган ҳолда сўй — бу Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг суннатидир», деди.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، - يَعْنِي ابْنَ عُيَيْنَةَ - عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ الْجَزَرِيِّ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَلِيٍّ، - رضى الله عنه - قَالَ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَقُومَ عَلَى بُدْنِهِ وَأَقْسِمَ جُلُودَهَا وَجِلاَلَهَا وَأَمَرَنِي أَنْ لاَ أُعْطِيَ الْجَزَّارَ مِنْهَا شَيْئًا وَقَالَ " نَحْنُ نُعْطِيهِ مِنْ عِنْدِنَا " .
Бизга Амр ибн Авн, унга Суфён — яъни ибн Уяйна — Абдулкарим ал-Жазарийдан, у Мужоҳиддан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлодан, у Алийдан розияллаҳу анҳу хабар берди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга ўз баданалари (қурбонлик туялари) устида туришни, уларнинг терилари ва устки ёпинчиқларини тақсимлашни буюрдилар ва қассобга улардан ҳеч нарса бермасликни буюриб: «Биз унга ўз ёнимиздан берамиз», дедилар.