حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، - يَعْنِي ابْنَ عُيَيْنَةَ - عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ الْجَزَرِيِّ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ عَلِيٍّ، - رضى الله عنه - قَالَ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَقُومَ عَلَى بُدْنِهِ وَأَقْسِمَ جُلُودَهَا وَجِلاَلَهَا وَأَمَرَنِي أَنْ لاَ أُعْطِيَ الْجَزَّارَ مِنْهَا شَيْئًا وَقَالَ " نَحْنُ نُعْطِيهِ مِنْ عِنْدِنَا " .
Бизга Амр ибн Авн, унга Суфён — яъни ибн Уяйна — Абдулкарим ал-Жазарийдан, у Мужоҳиддан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлодан, у Алийдан розияллаҳу анҳу хабар берди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга ўз баданалари (қурбонлик туялари) устида туришни, уларнинг терилари ва устки ёпинчиқларини тақсимлашни буюрдилар ва қассобга улардан ҳеч нарса бермасликни буюриб: «Биз унга ўз ёнимиздан берамиз», дедилар.