حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ، الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ أَقُومَ عَلَى بُدْنِهِ وَأَنْ أَتَصَدَّقَ بِلَحْمِهَا وَجُلُودِهَا وَأَجِلَّتِهَا وَأَنْ لاَ أُعْطِيَ الْجَزَّارَ مِنْهَا قَالَ " نَحْنُ نُعْطِيهِ مِنْ عِنْدِنَا " .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абу Хайсама Абдул-Каримдан, у Мужоҳиддан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан, у Алидан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени ўз қурбонлик туяларига (будн) қарашга, уларнинг гўшти, терилари ва ёпинчиқларини садақа қилишга ҳамда улардан қассобга (ҳақ) бермасликка буюрди. У: «Биз унга ўз (молимиз)дан берамиз» деди.