باب الرَّجُلُ يُهِلُّ بِالْحَجِّ ثُمَّ يَجْعَلُهَا عُمْرَةً
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ السَّرِيِّ - عَنِ ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ سَلِيمِ بْنِ الأَسْوَدِ، أَنَّ أَبَا ذَرٍّ، كَانَ يَقُولُ فِيمَنْ حَجَّ ثُمَّ فَسَخَهَا بِعُمْرَةٍ لَمْ يَكُنْ ذَلِكَ إِلاَّ لِلرَّكْبِ الَّذِينَ كَانُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ҳаннод — яъни Ибн Сарий — Ибн Абу Зоидадан ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Ишоқ хабар берди, у Абдурроҳмон ибн Асваддан, у Салийм ибн Асваддан ривоят қилдики, Абу Зарр ҳажни қилиб сўнг уни умрага айлантирган (фасх қилган) киши ҳақида шундай дерди: Бу фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бўлган уловчилар (ҳамроҳлар) учун эди.
حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - أَخْبَرَنِي رَبِيعَةُ بْنُ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ بِلاَلِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَسْخُ الْحَجِّ لَنَا خَاصَّةً أَوْ لِمَنْ بَعْدَنَا قَالَ " بَلْ لَكُمْ خَاصَّةً " .
Бизга Нуфайлий ривоят қилди, бизга Абдулазийз — яъни Ибн Муҳаммад — ривоят қилди, менга Робия ибн Абу Абдурроҳмон хабар берди, у Ҳорис ибн Билол ибн Ҳорисдан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Мен дедим: ‹Ё Расулуллаҳ, ҳажни (умрага) фасх қилиш бизнинг ўзимизга хосми ёки биздан кейингилар учун ҳамми?›. У деди: «Йўқ, сизларнинг ўзларингизга хос».