1807-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ السَّرِيِّ - عَنِ ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ سَلِيمِ بْنِ الأَسْوَدِ، أَنَّ أَبَا ذَرٍّ، كَانَ يَقُولُ فِيمَنْ حَجَّ ثُمَّ فَسَخَهَا بِعُمْرَةٍ لَمْ يَكُنْ ذَلِكَ إِلاَّ لِلرَّكْبِ الَّذِينَ كَانُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ҳаннод — яъни Ибн Сарий — Ибн Абу Зоидадан ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Ишоқ хабар берди, у Абдурроҳмон ибн Асваддан, у Салийм ибн Асваддан ривоят қилдики, Абу Зарр ҳажни қилиб сўнг уни умрага айлантирган (фасх қилган) киши ҳақида шундай дерди: Бу фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бўлган уловчилар (ҳамроҳлар) учун эди.