1806-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ قَدْ حَلُّوا وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ فَقَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي وَقَلَّدْتُ هَدْيِي فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ الْهَدْىَ " .
Бизга Қаънабий Моликдан, у Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Ҳафсадан ривоят қилдики, у деди: ‹Ё Расулуллаҳ, одамларга нима бўлдики, улар (эҳромдан) чиқдилар, сиз эса умрангиздан чиқмадингиз?›. Шунда у деди: «Албатта мен сочимни елимладим ва ҳадйимни қалладим (белгиладим), бас ҳадйини сўймагунимча (эҳромдан) чиқмайман».