حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ حَلُّوا بِعُمْرَةٍ، وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي، وَقَلَّدْتُ هَدْيِي، فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ ".
Исмоил: Менга Молик, у Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Ҳафсадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Мен: Эй Расулуллаҳ, одамларга нима бўлди — умра билан (иҳромдан) чиқдилар, сен эса ўз умрангдан чиқмадинг? дедим. У: «Мен бошимни (сочимни) ёпиштирдим (талбид қилдим) ва ҳадямни қилода (белги) билан белгиладим, бас, мен (қурбонлик) сўймагунимча (иҳромдан) чиқмайман» дедилар, деди.