Сочни елимлаб текислаш

Kiyim kitobi · 3 ҳадис

باب التَّلْبِيدِ

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ مَنْ ضَفَّرَ فَلْيَحْلِقْ، وَلاَ تَشَبَّهُوا بِالتَّلْبِيدِ‏.‏ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَقُولُ لَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُلَبِّدًا‏.‏

Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Солим ибн Абдуллаҳ хабар берди: Абдуллаҳ ибн Умар: Мен Умарни (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитдим: Ким (ҳаж/умрада сочини) боғлаб (ёпиштириб) қўйса (талбид қилса), (енгиллаганида бошини) қирсин ва талбидга (сочни ёпиштиришга) ўхшаб (қолишиб) қолманглар, деди. Ибн Умар: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни мулаббид (сочини ёпиштирган) ҳолда кўрган эдим, дер эди.

حَدَّثَنِي حِبَّانُ بْنُ مُوسَى، وَأَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُهِلُّ مُلَبِّدًا يَقُولُ ‏ "‏ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ، إِنَّ الْحَمْدَ وَالنِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ ‏"‏‏.‏ لاَ يَزِيدُ عَلَى هَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ‏.‏

Ҳиббон ибн Мусо ва Аҳмад ибн Муҳаммад: Бизга Абдуллаҳ: Бизга Юнус, у Зуҳрийдан, у Солимдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) хабар берди: У: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг сочларини ёпиштирган (мулаббид) ҳолда талбия айтаётганларини эшитдим: «Лаббайк, Аллаҳим, лаббайк! Лаббайк, Сенинг шеригинг йўқ, лаббайк! Албатта ҳамд ва неъмат Сенга, мулк (ҳам Сенники), Сенинг шеригинг йўқ!» дер эдилар. У киши шу калималардан зиёда қилмас эдилар, деди.

حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ حَلُّوا بِعُمْرَةٍ، وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ ‏ "‏ إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي، وَقَلَّدْتُ هَدْيِي، فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ ‏"‏‏.‏

Исмоил: Менга Молик, у Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Ҳафсадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Мен: Эй Расулуллаҳ, одамларга нима бўлди — умра билан (иҳромдан) чиқдилар, сен эса ўз умрангдан чиқмадинг? дедим. У: «Мен бошимни (сочимни) ёпиштирдим (талбид қилдим) ва ҳадямни қилода (белги) билан белгиладим, бас, мен (қурбонлик) сўймагунимча (иҳромдан) чиқмайман» дедилар, деди.