حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ، حَدَّثَنِي أَبِي، { عَنْ جَدِّي، } عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ تَمَتَّعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَأَهْدَى وَسَاقَ مَعَهُ الْهَدْىَ مِنْ ذِي الْحُلَيْفَةِ وَبَدَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَهَلَّ بِالْعُمْرَةِ ثُمَّ أَهَلَّ بِالْحَجِّ وَتَمَتَّعَ النَّاسُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَكَانَ مِنَ النَّاسِ مَنْ أَهْدَى وَسَاقَ الْهَدْىَ وَمِنْهُمْ مَنْ لَمْ يُهْدِ فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ قَالَ لِلنَّاسِ " مَنْ كَانَ مِنْكُمْ أَهْدَى فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لَهُ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى يَقْضِيَ حَجَّهُ وَمَنْ لَمْ يَكُنْ مِنْكُمْ أَهْدَى فَلْيَطُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَلْيُقَصِّرْ وَلْيَحْلِلْ ثُمَّ لْيُهِلَّ بِالْحَجِّ وَلْيُهْدِ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ هَدْيًا فَلْيَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةً إِذَا رَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ " . وَطَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَدِمَ مَكَّةَ فَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ أَوَّلَ شَىْءٍ ثُمَّ خَبَّ ثَلاَثَةَ أَطْوَافٍ مِنَ السَّبْعِ وَمَشَى أَرْبَعَةَ أَطْوَافٍ ثُمَّ رَكَعَ حِينَ قَضَى طَوَافَهُ بِالْبَيْتِ عِنْدَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ فَانْصَرَفَ فَأَتَى الصَّفَا فَطَافَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ سَبْعَةَ أَطْوَافٍ ثُمَّ لَمْ يَحْلِلْ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى قَضَى حَجَّهُ وَنَحَرَ هَدْيَهُ يَوْمَ النَّحْرِ وَأَفَاضَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ ثُمَّ حَلَّ مِنْ كُلِّ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ وَفَعَلَ النَّاسُ مِثْلَ مَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ أَهْدَى وَسَاقَ الْهَدْىَ مِنَ النَّاسِ .
Бизга Абдулмалик ибн Шуъайб ибн Лайс ривоят қилди, менга отам, у бобомдан, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Солим ибн Абдуллаҳ ибн Умардан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Видў ҳажжида умрадан ҳажга таматтуъ қилди ва ҳадйи қилиб, ҳадйини Ўзи билан Зул-Ҳулайфадан ҳайдаб келди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аввал умрага ният қилиб талбия айтди, сўнг ҳажга ният қилди ва одамлар ҳам Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга умрадан ҳажга таматтуъ қилдилар. Одамлардан кимдир ҳадйи қилиб ҳадйини ҳайдаб келди, улардан кимдир эса ҳадйи қилмади. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккага етиб келганида одамларга деди: «Сизлардан ким ҳадйи қилган бўлса, унга (эҳромда) ҳаром бўлган нарсадан ҳеч нима ҳалол бўлмайди, токи ҳажини адо этмагунча. Сизлардан ким ҳадйи қилмаган бўлса, Байтни ҳамда Сафо ва Марвани тавоф қилсин, сочини калталасин ва (эҳромдан) чиқсин, сўнг ҳажга ният қилиб талбия айтсин ва ҳадйи қилсин. Ким ҳадйи топмаса, ҳажда уч кун ва аҳлига қайтганида етти кун рўза тутсин». Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккага келганида тавоф қилди, энг аввал Рукнни истилом қилди (қўл теккизди), сўнг етти айланишдан учтасида тез юриб (рамл қилиб) ва тўрттасида оддий юриб айланди. Байтни тавоф қилиб бўлгач Мақом олдида икки ракъат намоз ўқиди, сўнг салом бериб қайтди ва Сафога келди, Сафо билан Марвани етти марта тавоф қилди. Сўнг унга ҳаром бўлган нарсадан ҳеч нарсадан чиқмади, токи ҳажини адо этмагунча. Наҳр куни ҳадйини сўйди ва (Байтга) бориб тавоф қилди, сўнг унга ҳаром бўлган ҳар бир нарсадан чиқди (ҳалол бўлди). Одамлардан ҳадйи қилиб ҳадйини ҳайдаб келганлар ҳам Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қилгани каби қилдилар.