حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ تَمَتَّعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ، وَأَهْدَى فَسَاقَ مَعَهُ الْهَدْىَ مِنْ ذِي الْحُلَيْفَةِ، وَبَدَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَهَلَّ بِالْعُمْرَةِ، ثُمَّ أَهَلَّ بِالْحَجِّ، فَتَمَتَّعَ النَّاسُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ، فَكَانَ مِنَ النَّاسِ مَنْ أَهْدَى فَسَاقَ الْهَدْىَ، وَمِنْهُمْ مَنْ لَمْ يُهْدِ، فَلَمَّا قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ، قَالَ لِلنَّاسِ " مَنْ كَانَ مِنْكُمْ أَهْدَى فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لِشَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى يَقْضِيَ حَجَّهُ، وَمَنْ لَمْ يَكُنْ مِنْكُمْ أَهْدَى فَلْيَطُفْ بِالْبَيْتِ، وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، وَلْيُقَصِّرْ، وَلْيَحْلِلْ، ثُمَّ لِيُهِلَّ بِالْحَجِّ، فَمَنْ لَمْ يَجِدْ هَدْيًا فَلْيَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةً إِذَا رَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ ". فَطَافَ حِينَ قَدِمَ مَكَّةَ، وَاسْتَلَمَ الرُّكْنَ أَوَّلَ شَىْءٍ، ثُمَّ خَبَّ ثَلاَثَةَ أَطْوَافٍ، وَمَشَى أَرْبَعًا، فَرَكَعَ حِينَ قَضَى طَوَافَهُ بِالْبَيْتِ عِنْدَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ سَلَّمَ، فَانْصَرَفَ فَأَتَى الصَّفَا فَطَافَ بِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ سَبْعَةَ أَطْوَافٍ، ثُمَّ لَمْ يَحْلِلْ مِنْ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ حَتَّى قَضَى حَجَّهُ وَنَحَرَ هَدْيَهُ يَوْمَ النَّحْرِ، وَأَفَاضَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ، ثُمَّ حَلَّ مِنْ كُلِّ شَىْءٍ حَرُمَ مِنْهُ، وَفَعَلَ مِثْلَ مَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ أَهْدَى وَسَاقَ الْهَدْىَ مِنَ النَّاسِ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Салим ибн Абдуллаҳдан: Ибн Умар розияллаҳу анҳума деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Видолашув ҳажида умрадан ҳажга (ўтиб) таматту қилди, ҳадя келтирди ва ҳадяни ўзи билан Зул-Ҳулайфадан ҳайдаб келди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (аввал) бошлаб умра билан талбия айтди, сўнг ҳаж билан талбия айтди. Одамлар (ҳам) Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан умрадан ҳажга таматту қилди. Одамлардан ҳадя келтириб, ҳадяни ҳайдаб келгани ҳам бор эди, улардан ҳадя келтирмагани ҳам (бор эди). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккага келганида, одамларга: «Сизлардан ким ҳадя келтирган бўлса, у — ҳажини адо этгунча — ундан ҳаром бўлган ҳеч нарсадан (иҳромдан) чиқмайди. Сизлардан ким ҳадя келтирмаган бўлса, Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилсин, (соч)ни қисқартирсин ва (иҳромдан) чиқсин, сўнг ҳаж билан талбия айтсин. Ким ҳадя топмаса, ҳажда уч кун ва аҳли (оиласи)га қайтганида етти кун рўза тутсин» дедилар. У зот Маккага келганида тавоф қилди, биринчи (иши) Рукнни истилом қилди, сўнг уч тавоф (шавт) югурди, тўрт (шавт) (оддий) юрди. Байтни тавоф қилишни адо этгач, Мақом ёнида икки ракаат ўқиди, сўнг салом бериб (чиқди), Сафога келди ва Сафо билан Марвани етти тавоф (шавт) қилди. Сўнг ҳажини адо этиб, қурбонлик куни ҳадясини сўймагунча ундан ҳаром бўлган ҳеч нарсадан (иҳромдан) чиқмади. (Қурбонлик куни) ифоза (тавофини) қилди, Байтни тавоф қилди, сўнг ундан ҳаром бўлган ҳар нарсадан (иҳромдан) чиқди. Одамлардан ҳадя келтириб, ҳадяни ҳайдаб келган кишилар (ҳам) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қилган каби қилди.