أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ يُنْكِرُ الاِشْتِرَاطَ فِي الْحَجِّ وَيَقُولُ أَلَيْسَ حَسْبُكُمْ سُنَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنْ حُبِسَ أَحَدُكُمْ عَنِ الْحَجِّ طَافَ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ حَلَّ مِنْ كُلِّ شَىْءٍ حَتَّى يَحُجَّ عَامًا قَابِلاً وَيُهْدِي وَيَصُومُ إِنْ لَمْ يَجِدْ هَدْيًا .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга (китоб) ўқиб берилди, мен эшитиб турардим — хабар берди, Ибн Ваҳбдан, у деди: менга Юнус хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Солимдан (ривоят қилиб), деди: Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) ҳажда шарт қўйишни инкор қилар ва: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг суннати сизларга кифоя эмасми? Агар бирортангиз ҳаждан тўсилиб қолсангиз, Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилсин, сўнг ҳар нарсадан иҳромдан чиқсин, токи кейинги йили ҳаж қилгунча. Ва қурбонлик (ҳадйи) қилсин, агар қурбонлик топа олмаса рўза тутсин», дер эди.