حَدَّثَنَا ابْنُ مُعَاذٍ، أَخْبَرَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُسْلِمٍ الْقُرِّيِّ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ أَهَلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعُمْرَةٍ وَأَهَلَّ أَصْحَابُهُ بِحَجٍّ .
Бизга Ибн Муоз ривоят қилди, бизга отам хабар берди, бизга Шуъба Муслим Қуррийдан ривоят қилди. У Ибн Аббоснинг шундай деганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам умрага ният қилиб талбия айтди, ашоблари эса ҳажга ният қилиб талбия айтдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам арияга олдилар. Сўнг унинг маъносини зикр қилди.
Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам такбир айтдилар, иккала саф ҳам бирга такбир айтишди
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ёмғир сўраб (истисқо учун) чиқдилар ва ридоларини ағдардилар.
Абдуллаҳдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун найза санчиб қўйиларди, у зот унга (қаратиб) намоз ўқирдилар.
ки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқиётган эдилар. Бир улоқ олдиларидан ўтмоқчи бўлди, улар эса ундан сақланиб (тўсиб) турдилар.
Эй жияним, уларга (одамларга) Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобалари учун истиғфор айтишлари буюрилган эди, аммо улар уларни сўкдилар