حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، عَنْ خَالِدٍ الطَّحَّانِ، عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِهِ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ فَقَالَ " قَدْ آذَاكَ هَوَامُّ رَأْسِكَ " . قَالَ نَعَمْ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " احْلِقْ ثُمَّ اذْبَحْ شَاةً نُسُكًا أَوْ صُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ أَوْ أَطْعِمْ ثَلاَثَةَ آصُعٍ مِنْ تَمْرٍ عَلَى سِتَّةِ مَسَاكِينَ " .
Бизга Ваҳб ибн Бақийя Холид ат-Таҳҳондан, у Холид ал-Ҳаззодан, у Абу Қилобадан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлодан, у Каъб ибн Ужрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия пайтида унинг ёнидан ўтиб: «Бошингдаги битлар сени қийнаб қўйди шекилли?» дедилар. У: «Ҳа» деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сочингни қирдир, сўнг нусук (қурбонлик) сифатида бир қўй сўй ёки уч кун рўза тут ёки олти мискинга уч сў хурмо едир» дедилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ دَاوُدَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُ " إِنْ شِئْتَ فَانْسُكْ نَسِيكَةً وَإِنْ شِئْتَ فَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَإِنْ شِئْتَ فَأَطْعِمْ ثَلاَثَةَ آصُعٍ مِنْ تَمْرٍ لِسِتَّةِ مَسَاكِينَ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Довуддан, у Шаъбийдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлолдан, у Каъб ибн Ужрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Агар хоҳласанг нусук (қурбонлик) сўй, агар хоҳласанг уч кун рўза тут, агар хоҳласанг олти мискинга уч сў хурмо едир» дедилар.
حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، ح وَحَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، - وَهَذَا لَفْظُ ابْنِ الْمُثَنَّى - عَنْ دَاوُدَ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِهِ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ فَذَكَرَ الْقِصَّةَ فَقَالَ " أَمَعَكَ دَمٌ " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ أَوْ تَصَدَّقْ بِثَلاَثَةِ آصُعٍ مِنْ تَمْرٍ عَلَى سِتَّةِ مَسَاكِينَ بَيْنَ كُلِّ مِسْكِينَيْنِ صَاعٌ " .
Бизга Ибн Мусанно ривоят қилди, бизга Абдулваҳҳоб ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Наср ибн Али ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди — бу Ибн Мусаннонинг лафзи — Довуддан, у Омирдан, у Каъб ибн Ужрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия пайтида унинг ёнидан ўтдилар — сўнг воқеани зикр қилди. У: «Ёнингда қурбонлик (қони) борми?» дедилар. У: «Йўқ» деди. У: «Унда уч кун рўза тут ёки олти мискинга уч сў хурмо садақа қил, ҳар икки мискинга бир сўдан» дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ أَخْبَرَهُ عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، - وَكَانَ قَدْ أَصَابَهُ فِي رَأْسِهِ أَذًى فَحَلَقَ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُهْدِيَ هَدْيًا بَقَرَةً .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Лайс Нофедан ривоят қилдики, ансорлардан бир киши унга Каъб ибн Ужрадан хабар бердики, унинг бошига озор етган ва сочини қирдирган эди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга бир сигирни ҳадий (қурбонлик) қилишни буюрдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي أَبَانُ، - يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ - عَنِ الْحَكَمِ بْنِ عُتَيْبَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، قَالَ أَصَابَنِي هَوَامُّ فِي رَأْسِي وَأَنَا مَعَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ حَتَّى تَخَوَّفْتُ عَلَى بَصَرِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى { فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ } الآيَةَ فَدَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِي " احْلِقْ رَأْسَكَ وَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ أَوْ أَطْعِمْ سِتَّةَ مَسَاكِينَ فَرَقًا مِنْ زَبِيبٍ أَوِ انْسُكْ شَاةً " . فَحَلَقْتُ رَأْسِي ثُمَّ نَسَكْتُ .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур ривоят қилди, бизга Яъқуб ривоят қилди, менга отам Ибн Ишоқдан, менга Абон — яъни ибн Солиҳ — ал-Ҳакам ибн Утайбадан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлолдан, у Каъб ибн Ужрадан ривоят қилдики, у: «Ҳудайбия йили Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бўлганимда бошимга битлар тушди, ҳатто кўзимдан қўрқдим. Шунда Аллаҳ субҳонаҳу ва таоло: ‹Сизлардан ким касал бўлса ёки бошида озор бўлса...› оятини нозил қилди. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени чақириб менга: ‹Бошингни қир ва уч кун рўза тут ёки олти мискинга бир фарқ майиз едир ёхуд бир қўй нусук (қурбонлик) қил› дедилар. Мен бошимни қирдим, сўнг нусук қилдим» деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ مَالِكٍ الْجَزَرِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، فِي هَذِهِ الْقِصَّةِ زَادَ " أَىَّ ذَلِكَ فَعَلْتَ أَجْزَأَ عَنْكَ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ал-Қаънабий Моликдан, у Абдулкарим ибн Молик ал-Жазарийдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлолдан, у Каъб ибн Ужрадан шу воқеа ҳақида ривоят қилди, унга: «Буларнинг қайси бирини қилсанг ҳам сенга етарли бўлади» деб қўшди.