حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي أَبَانُ، - يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ - عَنِ الْحَكَمِ بْنِ عُتَيْبَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، قَالَ أَصَابَنِي هَوَامُّ فِي رَأْسِي وَأَنَا مَعَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ حَتَّى تَخَوَّفْتُ عَلَى بَصَرِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى { فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ } الآيَةَ فَدَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِي " احْلِقْ رَأْسَكَ وَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ أَوْ أَطْعِمْ سِتَّةَ مَسَاكِينَ فَرَقًا مِنْ زَبِيبٍ أَوِ انْسُكْ شَاةً " . فَحَلَقْتُ رَأْسِي ثُمَّ نَسَكْتُ .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур ривоят қилди, бизга Яъқуб ривоят қилди, менга отам Ибн Ишоқдан, менга Абон — яъни ибн Солиҳ — ал-Ҳакам ибн Утайбадан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлолдан, у Каъб ибн Ужрадан ривоят қилдики, у: «Ҳудайбия йили Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бўлганимда бошимга битлар тушди, ҳатто кўзимдан қўрқдим. Шунда Аллаҳ субҳонаҳу ва таоло: ‹Сизлардан ким касал бўлса ёки бошида озор бўлса...› оятини нозил қилди. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени чақириб менга: ‹Бошингни қир ва уч кун рўза тут ёки олти мискинга бир фарқ майиз едир ёхуд бир қўй нусук (қурбонлик) қил› дедилар. Мен бошимни қирдим, сўнг нусук қилдим» деди.