حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَصْبِهَانِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَعْقِلٍ، قَالَ جَلَسْتُ إِلَى كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ فَسَأَلْتُهُ عَنِ الْفِدْيَةِ، فَقَالَ نَزَلَتْ فِيَّ خَاصَّةً، وَهْىَ لَكُمْ عَامَّةً، حُمِلْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْقَمْلُ يَتَنَاثَرُ عَلَى وَجْهِي فَقَالَ " مَا كُنْتُ أُرَى الْوَجَعَ بَلَغَ بِكَ مَا أَرَى أَوْ مَا كُنْتُ أُرَى الْجَهْدَ بَلَغَ بِكَ مَا أَرَى، تَجِدُ شَاةً ". فَقُلْتُ لاَ. فَقَالَ " فَصُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، أَوْ أَطْعِمْ سِتَّةَ مَسَاكِينَ، لِكُلِّ مِسْكِينٍ نِصْفَ صَاعٍ ".
Абул-Валид бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абдурраҳмон ибн Асбаҳонийдан, у Абдуллаҳ ибн Маъқилдан: У деди: Мен Каъб ибн Ужра розияллаҳу анҳунинг олдига ўтирдим ва ундан фидя ҳақида сўради. У: ‹У (оят) мен ҳақимда хосланиб нозил бўлган, у сизларга умумийдир. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга — бит юзимга тўкилиб турган ҳолда — келтирилди. У зот: ‹Мен оғриқ сени мен кўраётган (даражага) етказди деб ўйламасдим — ёки: Мен чарчоқ (машаққат) сени мен кўраётган (даражага) етказди деб ўйламасдим. Бир қўй топасанми?› дедилар. Мен: ‹Йўқ› дедим. У зот: ‹Бўлмаса, уч кун рўза тут, ёки олти мискинни — ҳар мискинга ярим сўдан — таомлантир› дедилар› деди.