حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سَيْفٌ، قَالَ حَدَّثَنِي مُجَاهِدٌ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي لَيْلَى، أَنَّ كَعْبَ بْنَ عُجْرَةَ، حَدَّثَهُ قَالَ وَقَفَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْحُدَيْبِيَةِ، وَرَأْسِي يَتَهَافَتُ قَمْلاً فَقَالَ " يُؤْذِيكَ هَوَامُّكَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " فَاحْلِقْ رَأْسَكَ ـ أَوْ قَالَ ـ احْلِقْ ". قَالَ فِيَّ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ} إِلَى آخِرِهَا. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " صُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، أَوْ تَصَدَّقْ بِفَرَقٍ بَيْنَ سِتَّةٍ، أَوِ انْسُكْ بِمَا تَيَسَّرَ ".
Абу Нуъайм бизга айтди: Сайф бизга айтди: Мужоҳид менга айтди: У деди: Мен Абдурраҳмон ибн Абу Лайлони эшитди: Каъб ибн Ужра унга айтди: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбияда менинг ёнимда тўхтади, бошимдан бит тўкилиб турар эди. У зот: «Ҳашаротларинг сенга озор бераяптими?» дедилар. Мен: ‹Ҳа› дедим. У зот: «Бўлмаса, бошингни олдир» — ёки: «Олдир» дедилар. У деди: Мен ҳақимда бу оят нозил бўлган: ‹‹Сизлардан ким касал бўлса ёки бошида озор (бит) бўлса...›› охиригача. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уч кун рўза тут, ёки олти (мискин) орасида бир фарак (ўлчов таом) тасаддуқ қил, ёки осон топилган нарса (билан) қурбонлик қил» дедилар.