وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَصْبَهَانِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَعْقِلٍ، قَالَ قَعَدْتُ إِلَى كَعْبٍ - رضى الله عنه - وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ فَسَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الآيَةِ { فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ} فَقَالَ كَعْبٌ رضى الله عنه نَزَلَتْ فِيَّ كَانَ بِي أَذًى مِنْ رَأْسِي فَحُمِلْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْقَمْلُ يَتَنَاثَرُ عَلَى وَجْهِي فَقَالَ " مَا كُنْتُ أُرَى أَنَّ الْجَهْدَ بَلَغَ مِنْكَ مَا أَرَى أَتَجِدُ شَاةً " . فَقُلْتُ لاَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ} قَالَ صَوْمُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ أَوْ إِطْعَامُ سِتَّةِ مَسَاكِينَ نِصْفَ صَاعٍ طَعَامًا لِكُلِّ مِسْكِينٍ - قَالَ - فَنَزَلَتْ فِيَّ خَاصَّةً وَهْىَ لَكُمْ عَامَّةً .
Абдуллаҳ ибн Маъқил айтди: Мен Каъб (розияллаҳу анҳу)нинг ёнига ўтирдим — у масжидда эди — ва ундан шу оят — {Бас рўза ёки садақа ёки қурбонликдан фидя (берсин)} — ҳақида сўрадим. Каъб (розияллаҳу анҳу): «У менинг ҳақимда нозил бўлди; бошимда азият (касаллик) бор эди; бас мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб борилдим — бит юзимга тўкилиб турар эди. У: ‹Мен сени азият шу даражага етган деб ўйламаган эдим; бир қўй топасанми?› деди. Мен: ‹Йўқ› дедим. Бас шу оят — {Бас рўза ёки садақа ёки қурбонликдан фидя (берсин)} — нозил бўлди. У: ‹Уч кун рўза ёки олти мискинга таом (бериш) — ҳар бир мискинга ярим сў таом› деди. Бас у менинг ҳақимда хусусий нозил бўлди, у эса сизлар учун умумий(дир)» деди.