حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ وَلِيدَةً، كَانَتْ سَوْدَاءَ لِحَىٍّ مِنَ الْعَرَبِ، فَأَعْتَقُوهَا، فَكَانَتْ مَعَهُمْ قَالَتْ فَخَرَجَتْ صَبِيَّةٌ لَهُمْ عَلَيْهَا وِشَاحٌ أَحْمَرُ مِنْ سُيُورٍ قَالَتْ فَوَضَعَتْهُ أَوْ وَقَعَ مِنْهَا، فَمَرَّتْ بِهِ حُدَيَّاةٌ وَهْوَ مُلْقًى، فَحَسِبَتْهُ لَحْمًا فَخَطَفَتْهُ قَالَتْ فَالْتَمَسُوهُ فَلَمْ يَجِدُوهُ قَالَتْ فَاتَّهَمُونِي بِهِ قَالَتْ فَطَفِقُوا يُفَتِّشُونَ حَتَّى فَتَّشُوا قُبُلَهَا قَالَتْ وَاللَّهِ إِنِّي لَقَائِمَةٌ مَعَهُمْ، إِذْ مَرَّتِ الْحُدَيَّاةُ فَأَلْقَتْهُ قَالَتْ فَوَقَعَ بَيْنَهُمْ قَالَتْ فَقُلْتُ هَذَا الَّذِي اتَّهَمْتُمُونِي بِهِ ـ زَعَمْتُمْ ـ وَأَنَا مِنْهُ بَرِيئَةٌ، وَهُوَ ذَا هُوَ قَالَتْ فَجَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَسْلَمَتْ. قَالَتْ عَائِشَةُ فَكَانَ لَهَا خِبَاءٌ فِي الْمَسْجِدِ أَوْ حِفْشٌ قَالَتْ فَكَانَتْ تَأْتِينِي فَتَحَدَّثُ عِنْدِي قَالَتْ فَلاَ تَجْلِسُ عِنْدِي مَجْلِسًا إِلاَّ قَالَتْ وَيَوْمَ الْوِشَاحِ مِنْ أَعَاجِيبِ رَبِّنَا أَلاَ إِنَّهُ مِنْ بَلْدَةِ الْكُفْرِ أَنْجَانِي قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ لَهَا مَا شَأْنُكِ لاَ تَقْعُدِينَ مَعِي مَقْعَدًا إِلاَّ قُلْتِ هَذَا قَالَتْ فَحَدَّثَتْنِي بِهَذَا الْحَدِيثِ.
Бизга Убайд ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Абу Усома, Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилдики, араблардан бир қабиланинг қора (танли) чўриси бор эди; улар уни озод қилди, у улар билан (бирга) қолди. (Оиша) деди: Уларнинг бир қиз боласи — эгнида тери (қайишлар)дан (ясалган) қизил безак (вишоҳ) билан — чиқди. (Оиша) деди: У уни қўйди — ёки ундан тушиб қолди. Шунда бир калхат (қуш) унинг ёнидан ўтди — у (безак) ташланган ҳолда эди — уни гўшт деб ўйлаб, илиб кетди. (Оиша) деди: Улар уни излади, лекин топмади. (Оиша) деди: Шунда улар мени унда айблади. (Оиша) деди: Улар қидира бошлади, ҳатто унинг авратини ҳам қидирди. (Чўри) деди: Аллаҳга қасамки, мен улар билан турганимда, калхат ўтиб, уни ташлади. (Оиша) деди: У (безак) уларнинг орасига тушди. (Чўри) деди: Мен: ‹Мана шу — сизлар мени айбладингиз, мен ундан пок эдим, мана у ўзи!› дедим. (Оиша) деди: Шунда у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб, Ислом (қабул) қилди. Оиша деди: Унинг масжидда бир чодири — ёки кичик кулбаси — бор эди. (Оиша) деди: У ёнимга келиб, ҳузуримда суҳбатлашар эди. (Оиша) деди: У менга ҳар гал ўтирганида, албатта: ‹Вишоҳ (безак) куни — Роббимизнинг ажойиботларидан; огоҳ бўлки, у мени куфр юртидан қутқарди›, дерди. Оиша деди: Мен унга: ‹Сенга нима бўлди, мен билан ҳар ўтирганингда фақат шуни айтасан?› дедим. (Оиша) деди: Шунда у менга мана шу ҳадисни (воқеани) сўзлаб берди.