حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا الْقَاسِمُ، - يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ الْحُدَّانِيَّ - حَدَّثَنَا ثُمَامَةُ، - يَعْنِي ابْنَ حَزْنٍ الْقُشَيْرِيَّ - قَالَ لَقِيتُ عَائِشَةَ فَسَأَلْتُهَا عَنِ النَّبِيذِ، فَدَعَتْ عَائِشَةُ جَارِيَةً حَبَشِيَّةً فَقَالَتْ سَلْ هَذِهِ فَإِنَّهَا كَانَتْ تَنْبِذُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتِ الْحَبَشِيَّةُ كُنْتُ أَنْبِذُ لَهُ فِي سِقَاءٍ مِنَ اللَّيْلِ وَأُوكِيهِ وَأُعَلِّقُهُ فَإِذَا أَصْبَحَ شَرِبَ مِنْهُ .
Бизга Шайбон ибн Фарруҳ ривоят қилди, бизга Қосим — яъни Ибнул Фазл ал-Ҳуддоний — ривоят қилди, бизга Сумома — яъни Ибн Ҳазн ал-Қушайрий — ривоят қилди. У деди: Оиша билан учрашиб, ундан набиз ҳақида сўрадим. Шунда Оиша бир ҳабашалик чўрини чақириб: ‹Бундан сўра, чунки у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга набиз тайёрларди›, деди. Ҳабаш (чўри) аёл деди: Мен унга кечаси мешда набиз тайёрлаб, оғзини боғлаб, осиб қўярдим. Эрталаб бўлганда у (Расулуллаҳ) ундан ичардилар.