حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنَّا نَنْبِذُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سِقَاءٍ يُوكَى أَعْلاَهُ وَلَهُ عَزْلاَءُ نَنْبِذُهُ غُدْوَةً فَيَشْرَبُهُ عِشَاءً وَنَنْبِذُهُ عِشَاءً فَيَشْرَبُهُ غُدْوَةً .
Бизга Муҳаммад ибнул Мусанно ал-Аназий ривоят қилди, бизга Абдулваҳҳоб ас-Сақафий Юнусдан, у Ҳасандан, у онасидан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга оғзи боғланган, пастида оғзига эга бўлган мешда набиз тайёрлардик. Уни эрталаб набиз қилсак, у кечқурун ичардилар, кечқурун набиз қилсак, у эрталаб ичардилар.