أَخْبَرَنَا أَبُو دَاوُدَ الْحَرَّانِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُطِيعٌ، عَنْ أَبِي عُمَرَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ يُنْبَذُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَشْرَبُهُ مِنَ الْغَدِ وَمِنْ بَعْدِ الْغَدِ فَإِذَا كَانَ مَسَاءُ الثَّالِثَةِ فَإِنْ بَقِيَ فِي الإِنَاءِ شَىْءٌ لَمْ يَشْرَبُوهُ أُهْرِيقَ .
Бизга Абу Довуд ал-Ҳарроний хабар берди, у деди: бизга Яъло ибн Убайд ривоят қилди, у деди: бизга Мутиъ Абу Умардан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун набиз тайёрланар эди, у уни эртаси куни ва ундан кейинги куни ичардилар. Учинчи куннинг кечасига етганда, агар идишда бирор нарса қолган бўлса, уни ичмасдилар, тўкиб ташланар эди.