أَخْبَرَنَا وَاصِلُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، عَنِ ابْنِ فُضَيْلٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي عُمَرَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُنْبَذُ لَهُ نَبِيذُ الزَّبِيبِ مِنَ اللَّيْلِ فَيَجْعَلُهُ فِي سِقَاءٍ فَيَشْرَبُهُ يَوْمَهُ ذَلِكَ وَالْغَدَ وَبَعْدَ الْغَدِ فَإِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ الثَّالِثَةِ سَقَاهُ أَوْ شَرِبَهُ فَإِنْ أَصْبَحَ مِنْهُ شَىْءٌ أَهْرَاقَهُ .
Бизга Восил ибн Абдул-Аъло Ибн Фузайлдан, у ал-Аъмашдан, у Яҳё ибн Абу Умардан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун кечаси майиз набизи тайёрланар эди, у уни бир мешга (сопига) солар, ўша куни, эртаси куни ва ундан кейинги куни ичардилар. Учинчи куннинг охирига етганда, уни (бошқаларга) ичирардилар ёки ўзлари ичардилар; агар ундан эрталабгача бирор нарса қолса, уни тўкиб ташлардилар.