حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ يَحْيَى الْبَهْرَانِيِّ، قَالَ ذَكَرُوا النَّبِيذَ عِنْدَ ابْنِ عَبَّاسٍ فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُنْتَبَذُ لَهُ فِي سِقَاءٍ - قَالَ شُعْبَةُ مِنْ لَيْلَةِ الاِثْنَيْنِ - فَيَشْرَبُهُ يَوْمَ الاِثْنَيْنِ وَالثَّلاَثَاءِ إِلَى الْعَصْرِ فَإِنْ فَضَلَ مِنْهُ شَىْءٌ سَقَاهُ الْخَادِمَ أَوْ صَبَّهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Яҳё ал-Баҳронийдан ривоят қилди. У деди: Ибн Аббоснинг ҳузурида набиз ҳақида гапиришди, шунда у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга мешда набиз тайёрланарди — Шуъба: ‹душанба кечасидан›, деди — ва у (Расулуллаҳ) уни душанба ва сешанба кунлари асргача ичардилар. Агар ундан бир нарса ортса, уни хизматкорга ичирарди ёки тўкарди.