حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ الثَّقَفِيُّ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ كَانَ يُنْبَذُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سِقَاءٍ يُوكَأُ أَعْلاَهُ وَلَهُ عَزْلاَءُ يُنْبَذُ غُدْوَةً فَيَشْرَبُهُ عِشَاءً وَيُنْبَذُ عِشَاءً فَيَشْرَبُهُ غُدْوَةً .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно, унга Абдул Ваҳҳоб ибн Абдул Мажид ас-Сақафий Юнус ибн Убайддан, у ал-Ҳасандан, у онасидан, у Оишадан — розияллаҳу анҳо — ҳадис айтди. У: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам учун оғзи боғланадиган ва бир оғзи (оқар қувурчаси) бўлган меш идишда набид тайёрланарди. Эрталаб набид қилиниб, кечқурун ичиларди ва кечқурун набид қилиниб, эрталаб ичиларди» деди.